TOWARZYSTWO POLSKO-JAPOŃSKIE, ODDZIAŁ WIELKOPOLSKI
ポーランド日本協会ヴィエルコポルスキ支部
Strona główna O Towarzystwie Współpraca Japonia Imprezy
Archiwum imprez
Oferta Dydaktyka Artykuły Galeria

11 DNI KULTURY JAPOŃSKIEJ

Logo 11 Dni Kultury Japońskiej



PROGRAM:

4 MAJA 2002 (SOBOTA) GODZ. 10:00
Dom Technika NOT, ul. Jagiellońska, Bydgoszcz

"KODOMO-NO HI" japoński dzień dziecka



18 MAJA 2002 (SOBOTA) GODZ.1030 - 1400, 17:00 - 19:00
Pawilon sportowy AZS, ul. Pułaskiego 30

Seminarium aikido



19 MAJA 2002 (NIEDZIELA) GODZ.10:30 - 13:00
Pawilon sportowy AZS, ul. Pułaskiego 30

Seminarium aikido



25 MAJA 2002 (SOBOTA) GODZ. 19:00
Tatr Animacji w Poznaniu, ul. Św. Marcin 80/82

INAUGURACJA "11. DNI KULTURY JAPOŃSKIEJ"

w programie:
-"DUCH WIERZBY" japońska baśń muzyczna w wykonaniu chóru i solistów Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia w Lesznie oraz uczniów Szkoły Muzycznej Yamaha Wiesława Pluskoty pod dyrekcją Wiesława Pluskoty
-"CODZIENNA JAPONIA" otwarcie wystawy fotografii Remigiusza Sikory
-"ONI"/autor Asaya Fujita/ spektakl teatralny w wykonaniu artystów Teatru Animacji w Poznaniu

[Więcej o spektaklu]



26 MAJA 2002 (NIEDZIELA) GODZ. 12:00
Osiedlowy Dom Kultury "STOKROTKA", ul. Cyniowa 11

Otwarcie wystaw:
"KALIGRAFIA JAPOŃSKA", "KWIATOWE ORIGAMI"
- pokaz dokumentalnych filmów video
- pokaz anime ("Genji monogatari", "Mój sąsiad Yamada")



29 MAJA 2002 (ŚRODA) GODZ. 17:00
Muzeum Literackie Henryka Sienkiewicza, Stary Rynek 84

Otwarcie wystawy:
"PAPIEROWE LALKI JAPOŃSKIE" autorzy: Hajime Watanabe i Maciej Błaszak
/wystawy czynne do 14 czerwca 2002 roku./

[O papierze japońskim]



31 MAJA 2002 (PIĄTEK) GODZ.15:30
Dom Kultury Kolejarza, ul. Niepodległości 8A

"DZIEŃ Z TRADYCYJNYM NIPPON JUJUTSU"
spotkanie z Poznańskim Stowarzyszeniem Jujitsu /Jujutsu/



1 CZERWCA 2002 (SOBOTA) GODZ.12:00
TOYOTA J.W. Blaszka - Luboń, ul. Armii Poznań 37

"FESTYN Z TOYOTĄ"

w programie:
- pokaz samochodów Toyota
- pokaz jujutsu zaprezentuje Krzysztof Staniszewski (7 Dan EJJU) oraz instruktorzy poznańskiego Stowarzyszenia Jujitsu /Jujutsu/
- pokaz kendo zaprezentują Jarosław Wolny (3 Dan kendo,) i Adam Kitkowski (1 Dan kendo,) z Poznańskiej Sekcji Kendo i Iaido
- pokaz iaido zaprezentują Jarosław Wolny (2 Dan iaido) i Adam Kitkowski (1 Dan iaido) z Poznańskiej Sekcji Kendo i Iaido
- "DROGA MIECZA" ogólnopolskie spotkanie miłośników dawnej broni japońskiej
- wystawa lalek oribina autor Maciej Błaszak
- warsztaty orgiami
- pokaz "CEREMONII HERBATY" w wykonaniu Mogi Momose



13 CZERWCA 2002 (CZWARTEK) GODZ.18:00
Miejski Ośrodek Kultury w Lesznie, ul. B. Chrobrego

Koncert w wykonaniu chóru i solistów Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia w Lesznie oraz uczniów Szkoły Muzycznej Yamaha Wiesława Pluskoty pod dyrekcją Wiesława Pluskoty

w programie:
- "DUCH WIERZBY" japońska baśń muzyczna
- "PIOSENKI WAKACYJNE"



WSPÓŁORGANIZATORZY:

Muzeum Literackie H. Sienkiewicza   Teatr Animacji w Poznaniu Poznan Jujitsu Association   Klub Aikido Aikikai Shin Dojo

Poznańska Sekcja Kendo i Iaido

Mecenat Władz Miasta Poznania

PATRONAT MEDIALNY:

Gazeta Poznańska   IKS - Poznański Informator Kulturalny, Sportowy i Turystyczny   Radio Plus

SPONSORZY:

TOYOTA


"ONI"


spektakl w oparciu o tekst Asaya Fujita BEKKANKO-ONI (Pechowy diabeł);
tłumaczenie - Koici KuyamaJerzy Świdziński,opracowanie tekstu i reżyseria- Lech Chojnacki,
scenografia - Władysław Panas, muzyka - Krzesimir Dębski, choreografia - Władysław Janicki.
Grają: Sylwia Koronczewska, Marek A. Cyris, Piotr Grabowski, Elżbieta Węgrzyn, Krzysztof Dutkiewicz.



Przedstawienie opowiada historię niewidomej, niezrozumiałej przez Ojca i równieśników dziewczyny i jej dziwnego, trudnego, ale pełnego ciepła i liryzmu związku z Diabłem - istotą jak ona odtrąconą, niechcianą, a spragnioną miłości.

Spektakl Teatru Animacji wykorzystuje elementy różnych gatunków teatru japońskiego: przetworzone artystycznie maski wzorowane są na maskach z Teatru No ( XIV - XVII w.), stylistyka widowiska - ascetyczość gestu i ruchu - wywodzi się z Teatru Kabuki, animowane lalki nawiązują do lalek z Teatru Bunraku.


Istotną rolę w przedstawieniu pełni opracowanie muzyczne: tradycyjne instrumenty japońskie - bębenek, gongi, flet, klocki i świstawki - współtworzą niepowtarzalny klimat opowieści.

Premiera sztuki odbyła się 10 marca 2002r. Pragniemy, by przedstawienie specjalne - z udziałem zaproszonych gości z Ambasady Japońskiej - uświetniło tegoroczne majowe Dni Kultury Japońskiej w Poznaniu.


RECENZJA


Adres:
Teatr Animacji w Poznaniu, al.Niepodległości 14, 61-713 Poznań
e-mail: info@teatr-animacji-poznan.com.pl

Recenzja spektaklu "Oni" w Teatrze Animacji


"TEATRALNE HAIKU"



    "Mamo, jak ci Japończycy nauczyli się tak dobrze mówić po polsku? - zapytał mnie na spektaklu mój syn.
     - Przecież to Polacy, tylko mają maski -zdziwiłam się.
     - Wiem. Ale zachowują się też tak, jakby byli z Japonii - stwierdził".

    Rzeczywiście, stylizacja na "japońskość" jest mocną stroną spektaklu. Kostiumy, rekwizyty, lalki wprost nawiązują do kultury kraju Kwitnącej Wiśni. Ale jeszcze większym walorem są dla mnie odniesienia mniej jednoznaczne: oszczędność i prostota użytych w przedstawieniu środków wyrazu, jego spowolniony rytm, skupienie aktorów, precyzja gestów, czysty w rysunku, zastygający w pozy ruch, wykonywana na żywo muzyka złożona z surowych, rytmicznych dźwięków. Myślę, że to przede wszystkim niezwykły klimat tego przedstawienia przenosi nas w obszar innego świata, innej filozofii, innego piękna. Otwiera nową perspektywę spojrzenia na miłość, samotność i śmierć.

    Główną bohaterką spektaklu jest Yuki - niewidoma dziewczynka osierocona przez matkę, na długie godziny opuszczana przez ojca, zaczepiana przez okolicznych chuliganów. Główny bohater to... diabeł - nieprzystający do swego świata, niezrozumiany, wyśmiewany i wreszcie skazany na banicję na Przełęczy Śpiewających Skał - tuż na granicy świata ludzi. Tych dwoje spotyka się i po pewnym czasie obdarza miłością. Historia nie kończy się jednak happy endem. Ojciec Yuki wciąż szuka jej po świecie, a diabeł postanawia zdobyć ziele, które przywróci Yuki wzrok. Kiedy ci dwaj się spotykają, diabeł ginie. A ze sceny padną rzucone w przestrzeń pytania o zło.

    Ujęło mnie egzotyczne piękno tego przedstawienia. Po raz kolejny okazało się, że sprawy codzienne, przyziemne, zwyczajne, oprawione w szlachetną formę, nabierają zupełnie innej rangi. To przedstawienie zadziwia i czaruje nie tylko obrazem, rytmem, klimatem ale także słowem - poetyckim i lapidarnym jak haiku.Mam jednak wrażenie, że w drugiej części spektaklu coś się rozmywa w narracji, że spada nieco napięcie, a historia przesadnie się komplikuje. Reżyser nie dba już o rytualne niemal celebrowanie wszystkich scen, wejść, zejść, zmian pór roku... Precyzyjnie utrzymywany rytm zostaje zgubiony na rzecz tego, żeby anegdotę opowiedzieć do końca. Przyznam, że wolałabym krótsze i gęstsze przedstawienie grane bez przerwy. Ale i tak gorąco polecam wyprawę do Teatru Animacji na spektakl przeznaczony tym razem dla nieco starszych dzieci. Polecam go także wszystkim dorosłym.

W zalewających nas falach jazgotu, kiczu, powierzchowności może on być prawdziwym estetycznym i intelektualnym oddechem.

Ewa Obrębowska-Piasecka
GAZETA WYBORCZA 19.03.2002


Papier japoński i shintoizm


papier


Kami Bóg kami - w Japonii słowo to nie jest jednoznaczne. Ma kilka znaczeń, między innymi oznaczać może jednocześnie papier kami2
jak i Boga. Od kiedy w Japonii wyrabia się papier jego nieskazitelność i biel były symbolem czystości ducha i pobożności.
Do dziś jest on używany w wielu rytuałach i obrzędach Shinto shinto.

Według niektórych biały papier symbolizuje wręcz prawdziwą esencję tej czysto japońskiej religii.
W pewnym, mniejszym, stopniu biały papier jest także używany w buddyzmie, jednak to właśnie na Shinto wywarł on wpływ największy.
Ponieważ oczyszczanie i czystość (ducha) są sednem szintoizmu, niefarbowane, białe włókna konopi "asa" asa stały się w Japonii symbolem licznych cnót.

Kobieta, jak mówi stare przysłowie powinna być jak biała tkanina - musi dać się "zafarbować" na kolor wybrany przez swego męża. Konopie włókna z morwy "kajinoki" kajinoki lub "kozo" kozo, zarówno w swojej naturalnej postaci, jaki i w postaci materiałów nich utkanych (nie farbowanych) razem z ryżem, solą czy sake bywają często ofiarą dla świątyń shintoistycznych.

Hajime Watanabe


©Towarzystwo Polsko - Japońskie, Oddział Wielkopolski

Ta strona używa ciasteczek (cookies) - używanych do statystyki witryny. Oprócz tego z cookies mogą korzystać strony,
do których prowadzą linki umieszczone w serwisie Towarzystwa.
OK, rozumiem